شماره ۱۴۶ - عالمی را به جمالت نگران می بینم

عالمی را به جمالت نگران می بینم
نه بدین دل نگرانی که من مسکینم ۱

مکرم دست اجل از سر پا بنشاند
ورنه تا هست قدم از طلبت ننشینم ۲

بر سر کوی تو یاسر بنهم با باشد
آستان تو شبی تا به سحر بالینم ۳

سنگی هایی که قدمگاه تو باشد
آن شب لعل و یاقوت کنم از مژه خونینم ۴

مذهبم عاشقی و قبله من روی تو شد
من ازین مذهب اگر دور شوم بی دینم ۵

نه چنان فتنه آن شکل و شمایل شده ام
که بود عزم تماشای گل و نسرینم ۶

غیرت آید نظرم را به غرامت گیرد
بی تو گر سرو روان یا گل خندان بینم ۷

به گدایان نرسد آن لب شیرین باری
تو سخن گوی که تامن شکری می چینم ۸

خوشم آید سخنت ور همه دشنام دهی
آفرین بر لبت آن دم که کنی نفرینم ۹

زان حلاوت که ز وصف تو دهانم یابد
می توان دید اثری در سخن شیرینم ۱۰

داد حسن تو ملاحت به غزلهای همام
چون بخوانم در و دیوار کند تحسینم ۱۱