شماره ۱۴۷ - در رخت می نگرم صورت جان می بینم

در رخت می نگرم صورت جان می بینم
آنچه دل می طلبد پیش تو آن می بینم ۱

روح را چهرهٔ تو نور یقین می بخشد
عقل را پیش دهانت به گمان می بینم ۲

در میان از دهنت بیشتر از نامی نیست
از وجودش سخن و خنده نشان می بینم ۳

من از ان لب چوحدیثی به زبان می آرم
آب حیوان ز لب خویش چکان می بینم ۴

وصف رویت نه به اندازه تقریر من است
که به صد مرتبه زان سوی بیان می بینم ۵

روی و بالای تو را هر که ببیند گوید
آفتابی ست که بر سرو روان می بینم ۶

من و وصلت چه خیالیست که بر خاکدرت
نقش پیشانی شاهان جهان می بینم ۷

پای آهسته نه از خانه برون کان منزل
سر به سر پر دل صاحب نظران می بینم ۸

فتنه روی تو تنها نه همام است آخر
عالمی را به جمالت نگران می بینم ۹