شماره ۱۴۸ - بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیم

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیم
که مبادا که برد برگ گلی باد نسیم ۱

شب مهتاب و گل و بلبل سرمست به هم
مجلس آن نیست که در خواب رود چشم ندیم ۲

باد را گر خبر از غیرت بلبل بودی
هیچ وقتی به گلستان نگذشتی از بیم ۳

آتش عشق نگر در همه چیزی ورنی
مرغ را نغمه عشاق که کردی تعلیم ۴

آدمی را که ازین حال خبر بیشتر است
طالب صحبت بار است نه جنات نعیم ۵

با چنین روی که را میل بود سوی بهشت
بی تو آسایش فردوس عذابی ست الیم ۶

عشق میورزم و گو خصم ملامت می کن
نه من آورده ام این شیوه که رسمی ست قدیم ۷

کر نمایم به ملامتگر خود صورت دوست
دهد انصاف و کند مسأله با ما تسلیم ۸

گر چو روی تو بدی ماه نکردی هرگز
به سرانگشت نبی صورت مه را به دو نیم ۹

هر که در بند سر زلف چو زنجیر تو شد
ظاهر آن است که کمتر شنود پند حکیم ۱۰

همچو بادی دگران بر درت آیند و روند
بر سر کوی تو چون خاک همام است مقیم ۱۱