شماره ۱۸۷ - شب دوشینه خیالت به عیادت سحری

شب دوشینه خیالت به عیادت سحری
ترسم آن لحظه که از خواب در آیی گویی ۱

از غم تیره شب و محنت هجران چونی
بر بالین من آمد که فالان هان خبری ۲

دادمی کام تو گر بیم رقیبم نبدی
ود که مردی ز غم عشق چو من عشوه گری ۳

سوز و میساز که تا کام بیا بی ز لبم
که مبادا ز رقیبان به جهان در اثری ۴

مېرمن ورز که در روی زمین نیست چو من
تا در آتش نشود عود نیابی شکری ۵

کمر بندگیم گر ز میان بگشایی
شکری جان شکری عشوه گری خوش پسری ۶

نیم شب واله و سرمست در آیم ز درت
در شب وصل بیندم ز دو زلفت کمری ۷

چون شنیدم سخنش گفتم ای جان همام
خواب مستی کنم اندر بر تو تا سحری ۸

گفت خوش باش فلان گرچه خیال است خوش است
این خیالیست که دارد به سوی من نظری ۹