شماره ۱۹۰ - ترسا بچه یی ناگه بر کف می گلناری

ترسا بچه یی ناگه بر کف می گلناری
از صومعه باز آمد سرمست به عیاری ۱

بنشست چو عیتاران آن مونس غمخواران
از پسته خندان کرد آغاز شکر باری ۲

افتاد ز عشق او در صومعه غوغایی
جستند ز سا لوسی پیران همه بیزاری ۳

از دیدهٔ پیر ما شد اشک روان حالی
چون دید مریدان را از عشق بدان زاری ۴

بگشاد زبان کای زین این بی ادبی تا چند
از روی چنین پیری خود شرم نمیداری ۵

ترسا بچه گفت او را من گر چه ز می مستم
ای پیر تو نیز آخر مست می پنداری ۶

من مستم و آگاهم از مستی خود باری
مستی تو و میلافی از عالم هشیاری ۷

ای پیر ازین مستی هشیار شوی حالی
گر نوش کنی جامی زین بادهٔ گلناری ۸

پیر از سخن کودک زد چاک گریبان را
برخاست غرامت را افتاده به صد خواری ۹

می بستد و خندان شد بروی همه آسان شد
اندر صف رندان شد مشهور به میخواری ۱۰

دردا که چنین پیری دردی کش طفلی شد
از گفته ترسایی برگشت ز دین داری ۱۱

هر بیدل بی معنی این رمز کجا داند
مگشای همام این سیر گر صاحب اسراری ۱۲