هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه بیانگر عشق عمیق و وابستگی شدید شاعر به معشوق است. شاعر از جدایی و دوری از معشوق هراس دارد و تمام وجودش را به او وابسته می‌داند. او از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و از این می‌ترسد که حتی سایه‌ای از این عشق نیز از دلش دور شود. شاعر همچنین از غیرت خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و حاضر است برای حفظ این عشق همه چیز را فدا کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.

شماره ۲۰۳ - مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی

مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی
که اعتبار ندارد تنی ز جان خالی ۱

همای عشق تورا هست آشیان دل من
مباد سایه آن مرغ از آشیان خالی ۲

دران جهان نبود مایه هیچ جانی را
که زاشتیاق تو باشد درین جهان خالی ۳

ز غیرتی که مرا بر سگان کوی تو هست
کنم همیشه زمینش ز استخوان خالی ۴

بقای روی تو بادا که عالم افروزست
اگر شود زهه و مهر آسمان خالی ۵

به هیچ دل زبانم حلاوتی نرسد
گر از حدیث تو باشد دمی زبان خالی ۶

کدام فایده باشد همام را ز زبان
چو باشد از سخن یار مهربان خالی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۷۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۲ - ای خواب که می بینمت از بهر خیالی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۴ - کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.