هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و منزل اوست. شاعر از بوی آشنای معشوق، خاک راهش و هر آنچه به او مربوط می‌شود با عشق و احترام یاد می‌کند و وفاداری خود را به معشوق ابراز می‌دارد. همچنین، شعر به مقام والای عشق و معشوق و فداکاری در راه آن اشاره دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار می‌باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعاره‌های ادبی ممکن است برای گروه‌های سنی پایینتر قابل فهم نباشد.

شماره ۲۱۷ - ای منزل مبارک می بخشیم صفایی

ای منزل مبارک می بخشیم صفایی
داری هوای مشکین از بوی آشنایی ۱

خاک رهت ببوسم بر روی و دیده مالم
کانجا رسیده باشد روزی نشان پایی ۲

بر سنگریزههایت چون می کنم سلامی
آید به گوش جانم بیصوت مرحبایی ۳

در منزلی که جانان آنجا گذشته باشد
با ذره های خاکش داریم ماجرایی ۴

گردی ز منزل او گر بر بصر نشیند
سازنده تر نباشد زان خاک توتیایی ۵

مقبل کسی که دارد در جان وفای یاران
جانم فدای باری کار را بود وفایی ۶

از یاد دوست یابم آرام در فراقش
جز ذکر او ندانم دل را دگر دوایی ۷

جان همام دارد حاصل ز عشق جانان
آن دولتی که نبود در سایه همایی ۸

آن را که چتر عشقش افکند سایه بر سر
سلطان ملک عالم پیشش بود گدایی ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۱۶ - ای گل از غنچه کی برون آیی
گوهر بعدی:شماره ۲۱۸ - برای دیدن رویت خوش است بینایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.