هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از درد فراق عزیزان و تنهایی خود میگوید و بیان میکند که زندگی بدون دوستان مانند آتش است. او از عشق و جنون سخن میگوید و اشاره میکند که تحمل دوری از معشوق بسیار سخت است. همچنین، شاعر به آرزوهایش اشاره کرده و از شعلهی عشق و سرکشی آن یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۷ - شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را
شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را
که از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را ۱
گریبان را به دست عقل دادن نیست دانایی
درین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را ۲
لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازم
که آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را ۳
کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر باید
که تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را ۴
حزین از باغ دل روییده گر نخل تمنّایی
خیال جلوهٔ آن شعلهٔ سرکش بود ما را ۵
که از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را ۱
گریبان را به دست عقل دادن نیست دانایی
درین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را ۲
لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازم
که آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را ۳
کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر باید
که تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را ۴
حزین از باغ دل روییده گر نخل تمنّایی
خیال جلوهٔ آن شعلهٔ سرکش بود ما را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - تا عشق تو دلرباست ما را
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - رخصت آشتی مده، غمزهٔ غم زدای را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
