خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این متن از درد فراق عزیزان و تنهایی خود میگوید و بیان میکند که زندگی بدون دوستان مانند آتش است. او از عشق و جنون سخن میگوید و اشاره میکند که تحمل دوری از معشوق بسیار سخت است. همچنین، شاعر به آرزوهایش اشاره کرده و از شعلهی عشق و سرکشی آن یاد میکند.
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۷ - شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را
شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را
که از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را ۱
گریبان را به دست عقل دادن نیست دانایی
درین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را ۲
لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازم
که آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را ۳
کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر باید
که تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را ۴
حزین از باغ دل روییده گر نخل تمنّایی
خیال جلوهٔ آن شعلهٔ سرکش بود ما را ۵
که از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را ۱
گریبان را به دست عقل دادن نیست دانایی
درین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را ۲
لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازم
که آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را ۳
کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر باید
که تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را ۴
حزین از باغ دل روییده گر نخل تمنّایی
خیال جلوهٔ آن شعلهٔ سرکش بود ما را ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - تا عشق تو دلرباست ما را
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - رخصت آشتی مده، غمزهٔ غم زدای را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
