شماره ۶۸ - تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما را

تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما را
غیرت سرپا زد کف خاکستر ما را ۱

خوش دردسری می کشم از درد، ندانم
بالین ز دَمِ تیغ که باشد، سر ما را؟ ۲

این خامه که چون شمع ز آتش نفسان است
رشک پر پروانه کند، دفتر ما را ۳

بی منّت زلفی، رَوَد از خویش حواسم
حاجت به سیاهی نبود لشکر ما را ۴

شوری که حزین ، در دل از آن پسته دهان است
آرد به سخن، کلک زبان آور ما را ۵