شماره ۶۹ - چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا

چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا
می مجاز و حقیقت به یک سبوست مرا ۱

ز نکهت نفسم می دمد بهار، که دل
ز داغ عشق تو چون نافه مشکبوست مرا ۲

به گرد بام و درم دیر و کعبه می گردد
از آن زمان که به درگاه عشق، روست مرا ۳

ز خود تهی شده ام چون نی و ز ناله پرم
خروش درد تو پیچیده درگلوست مرا ۴

عقیق صبر، زبانم به کام حسرت سوخت
مکیدن لب لعل تو، آرزوست مرا ۵

گدای عشقم و ناید فرو به مهر سرم
می چو آتش سوزنده در سبوست مرا ۶

به راه صبح ندارم چراغ دیده، حزین
که داغ بر جگر و سینه بی رفوست مرا ۷