شماره ۹۱ - خامه فروهشته بود، آیت تنزیل را

خامه فروهشته بود، آیت تنزیل را
باز دمیدن گرفت، صور سرافیل را ۱

حجت ناطق منم، کوری دعوی گران
تیغ زبانم گرفت، خطه تخییل را ۲

چون عرق افشان شود، کلک گهر ریز من
با خوی خجلت بشو، حاصل تحصیل را ۳

کودک تی تی کنی! قافیه سنجی بهل
چون به سخن بنگری، صاحب انجیل را؟ ۴

جوهریانت مباد، سخرهٔ گیتی کنند
در صف گوهر مکش، مهرهٔ سجیل را ۵

محفل طور است این، شمع مزار تو چیست؟
جانب ایمن مبر، بیهده قندیل را ۶

شوق چو سیمرغ را، بال گشاید بر اوج
در بر خفاش نه، بال ابابیل را ۷

صعوه مسکین کجا، قله ی قاف ازکجا؟
پشّه چه پهلو زند، طنطنهٔ پیل را ۸

ذره چه شوخی کند، با علم آفتاب؟
قطره هماورد نیست، بارقهٔ نیل را ۹

چون لب داوود دل، لحن زبور آورد
بر لب زنبور زن، طعنهٔ تنکیل را ۱۰

پیش حزین از سخن، عرض تجمّل مکن
تحفه به خاقان مبر، موزه و زنبیل را ۱۱