شماره ۹۲ - بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ما

بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ما
صورت کین، همه مهر است در آیینه ما ۱

دو حریصیم که تا محشرمان سیری نیست
ما ز مهر تو، دل سخت تو ازکینهٔ ما ۲

می نهد شیر محبت به فراغت پهلو
نیستانی شده از تیر جفا، سینه ما ۳

پرده از کار ریا، عشق نگیرد ز کرم
مصلحت هاست درین خرقهٔ پشمینهٔ ما ۴

داد بر باد، تف عشق تو خاکستر دل
همچنان شعله زند خاطرت ازکینه ما ۵

به هوای گل رخسار تو در رقص بود
شعلهٔ عشق در آتشکدهٔ سینهٔ ما ۶

ذره آسا به هوای تو، سراپا مهریم
در دل رشک، گره چون نشودکینه ما؟ ۷

بندهٔ جام شرابیم حزین ، زانکه برد
لوث آلودگی، از خرقه پشمینه ما ۸