شماره ۱۰۲ - ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را

ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را
وآن گاه غم نباشد، بشکن سبوی ما را ۱

مجنون ما ندارد، پروای خار این دشت
چنگال شیر عمری، زد شانه موی ما را ۲

یارای شکوه ام کو؟ امّا محبت این نیست
خشک ار چنین گذارد، تیغت گلوی ما را ۳

عمری به شهر گیتی، بیگانه وار گشتیم
تن رفته رفته آخر، بگرفت خوی ما را ۴

نم بر نداشت هرگز، از آب زندگانی
این کاسه سرنگونی، زیبد کدوی ما را ۵

عمری نیاز بردیم بر دیر وکعبه کاخر
آیینه وار حیرت، بگرفت روی ما را ۶

انوار مرشد روم، شد راهبر حزین را
جانا قبول گردان، این جستجوی ما را ۷