شماره ۱۰۱ - چون گرد باد حیرت، از خود رهاند ما را

چون گرد باد حیرت، از خود رهاند ما را
سرگشتگی به جایی، آخر رساند ما را ۱

خار ترم که بارم، بر دوش باغ و گلبن
دهقان بی مروت، بیجا دماند ما را ۲

آسایشی که دیدم، از چشم خون فشان بود
مژگان تر به بالین، گل می فشاند ما را ۳

شد طفل مکتب ما، دوشیزگان معنی
تا عشق سالخورده، فرزند خواند ما را ۴

ترک مراد بخشید، کامی که دل هوس داشت
در خاطر از دو عالم، حسرت نماند ما را ۵

بر فرش سنبل و گل، بودم حزین خرامان
چون داغ لاله در خون، هجران نشاند ما را ۶