شماره ۱۳۲ - نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را

نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را
لاله ستان خود کنم، سینهٔ داغدیده را ۱

قاصد اگر شنیده ای، از لب یار وعده ای
رخصت بازگشت ده، جان به لب رسیده را ۲

چشم رقیب گفتمش، محرم روی خود مکن
کرد نگار دیدهام، مصلحت شنیده را ۳

داغ جنون نمی کشد، دست حمایت از سرم
خواجه به ناز پرورد، بندهٔ زرخریده را ۴

خضر خجسته روی ما، راه دیار یارکو؟
عمر سفر دراز شد، رنگ رخ پریده را ۵

پشت هلال شد دوتا، از خم ابروان تو
قامت خم گواه بس، بار ستم کشیده را ۶

از دم مولوی حزین آذر من بهار شد
در مگشا و کم نما، گلشن نو رسیده را ۷