شماره ۱۶۵ - آوازه ام از رتبه گفتار بلند است

آوازه ام از رتبه گفتار بلند است
نامم چو نی، از کلک شکربار بلند است ۱

با جلوهٔ او در چه حساب است وجودم؟
از خار و خسم، شعلهٔ دیدار بلند است ۲

برخیز که خود را برسانیم به دامی
تا نالهٔ مرغان گرفتار بلند است ۳

کوتاه شد افسانهٔ نی با همه دعوی
ما را شکرین نغمه، ز منقار بلند است ۴

دیری ست که منصور پریده ست ازین شاخ
هم بانگ اناالحق زدن، از دار بلند است ۵

یک رشته که بی گوهر ذکر تو بود، نیست
تسبیح تو، از سبحه و زنّار بلند است ۶

کوته شمرم مدّ حیات ابدی را
زلف سیه یار و شب تار بلند است ۷

نبود به ره مصر حزین ، چشم امیدم
بوی خوش یار از در و دیوار بلند است ۸