شماره ۱۶۶ - از بس که تو را خوی، به عشاق گران است

از بس که تو را خوی، به عشاق گران است
بی قدر متاع سر بازار تو جان است ۱

ته جرعه ای از ناز به گلزار فشاندی
زان روز، لب غنچه ز خونابه کشان است ۲

جان رفت و نکردی گذری بر سر خاکم
دل خون شد و مغروری ناز تو همان است ۳

زبن پیش چنین در نظرت خار نبودم
هم بزم رقیبان شده ای، این گل آن است ۴

گر پشت دو تا شد، سر سرو تو سلامت
غم نیست اگر پیر شدم، عشق جوان است ۵

گلگونه دولت نبود در خور مردان
این غازه گری، لایق رخسار زنان است ۶

ز افسانهٔ گرم تو حزین ، جان و دلم سوخت
فریادکه این نالهٔ آتش نفسان است ۷