شماره ۱۷۴ - یاری که غمی می برد از یاد، شراب است

یاری که غمی می برد از یاد، شراب است
خون گرمی اگر هست درین بزم، کباب است ۱

ناصح مدم افسون، که خراباتی عشقیم
این گوش، پر از زمزمهٔ چنگ و رباب است ۲

هر جا که دلی بود به معمورهٔ امکان
در عهد تو ای خانه برانداز، خراب است ۳

خاکستر دلها، همه بر باد فنا رفت
برق نگهت باز چرا گرم عتاب است؟ ۴

دیدار طلب باش که در دیدهٔ مردان
آسودگی هر دو جهان یک مژه خواب است ۵

در راه تو، چون گرد فشاندیم ز دامن
بی تابی و صبری که درنگ است و شتاب است ۶

گاهی شرر از دیده فرو ریزد و گه اشک
کز لعل می آلود تو، در آتش و آب است ۷

هنگامهٔ معشوق بود گرم ز عاشق
از آتش دلهاست که آن طرّه به تاب است ۸

از دلق می آلود مپرسید حزین را
کایام گل و جوش مل و عهد شباب است ۹