شماره ۱۷۳ - از شرم، زبانم به گلستان تو بسته ست

از شرم، زبانم به گلستان تو بسته ست
صد نکته به یک خندهٔ پنهان تو بسته ست ۱

ما در چه شماریم که گردون سبک سیر
خود را به صف آبله پایان تو بسته ست؟ ۲

بشکاف دلم را که لبالب شده از خون
این عقده به یک جنبش مژگان تو بسته ست ۳

جزکیش تو، از ملت دیگرخبرم نیست
ایمان من ای عشق، به ایمان تو بسته ست ۴

حاصل نکند طوطی مست از شکرستان
طرفی که خط از پستهٔ خندان تو بسته ست ۵

جمعیت عالم همه آشفته نسازی
دلها به سر زلف پریشان تو بسته ست ۶

از لوح دلش محو نگردد چو سویدا
نقشی که حزین از خط ریحان تو بسته ست ۷