شماره ۱۷۶ - عالم تمام از رخ جانانه روشن است

عالم تمام از رخ جانانه روشن است
از یک چراغ، کعبه و بتخانه روشن است ۱

چون آفتاب، نور می آفاق را گرفت
گر کور نیستی ره میخانه روشن است ۲

دارد رواق چشم ز خون دلم چراغ
تا باده هست، دیدهٔ پیمانه روشن است ۳

امروز نیست بادهٔ دوشینه ات نهان
بر عالمی ز دیدن مستانه روشن است ۴

از شمع آفتاب مثال سخن حزین
کلک سیاه روز تو را، خانه روشن است ۵