شماره ۲۰۲ - کام، آشنا به ماحضر روزگار نیست

کام، آشنا به ماحضر روزگار نیست
جز زهر غصه در شکر روزگار نیست ۱

داندکسی که محنت هستی کشیده است
دردی بتر، ز دردسر روزگار نیست ۲

آسوده اند از غم ایام، بیخودان
در ملک وحشتم، خبر روزگار نیست ۳

نعلم چو آفتاب ز جایی در آتش است
سودی امیدم، از سفر روزگار نیست ۴

درباب، فیض صبح بناگوش یار را
تاثیر فیض، با سحر روزگار نیست ۵

زلفش حوالهٔ دل شوریدگان کند
هر فتنه ای که زیر سر روزگار نیست ۶

از خود جدا نشسته و آسوده خاطرم
کاری مرا به شور و شر روزگار نیست ۷

داری طمع ز دیدهٔ شوخ ستارگان
آب حیا، که در گهر روزگار نیست ۸

حشم بد زمانه بود درکمین ما
خرم کسی که، در نظر روزگار نیست ۹

دارد حزین ، اگر چه ره عشق خارها
امّا، چو راه پر خطر روزگار نیست ۱۰