شماره ۲۵۱ - تا شمع من ز دیدهٔ شب زنده دار رفت

تا شمع من ز دیدهٔ شب زنده دار رفت
دود از سرم برآمد و اشک از کنار رفت ۱

در پیچ و تاب حلقه آن زلف خم به خم
کاری که کرد، دست و دل من ز کار رفت ۲

افسانه کم کنید که جوشید گریه ام
خوابم کنون ز دیده اختر شمار رفت ۳

آشفته است حلقهٔ شوریدگان، مگر
حرفی از آن دو سلسلهٔ تابدار رفت؟ ۴

آتش ز ناله ام به خس آشیان فتاد
خاری که بود از چمنم یادگار، رفت ۵

دیگر مگر میم چو سبو، در گلو کنید
دست من از کرشمهٔ ساقی ز کار رفت ۶

ای ساده دل، وفای حریفان نظاره کن
گل ناکشیده ساغر خود را، بهار رفت ۷

یک ره، گذر به خاک نشینان نمی کنی
عمرم چو نقش پا به ره انتظار رفت ۸

زین جان بی نفس چه نوا خیزدت حزین
از ساز نغمهای نتراود، چو تار رفت ۹