شماره ۲۷۱ - غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت

غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت
میان آینه و عکس من صفا نگذاشت ۱

خیال جلوه نازش، بهانه می طلبید
به سینه شیشهٔ دل را شکست و پا نگذاشت ۲

تو آمدی و من از خویش منفعل ماندم
نثار راه تو جان داشتم، حیا نگذاشت ۳

هلاک گوشهٔ دامان بی نیازی تو
به شمع کشتهٔ من منت صبا نگذاشت ۴

کرشمه نیم نگه کرده بود با مردم
مروّت دل بیگانه آشنا نگذاشت ۵

شبانه شکر تو را داشت زیر لب نفسم
به حیرتم که چرا چشم سرمه سا نگذاشت ۶

حزین از آن سگ کو، تا به حشر ممنونم
که استخوان مرا زلّهٔ هما نگذاشت ۷