شماره ۲۷۵ - تو را نمودم و گفتم به دل، که یار این است

تو را نمودم و گفتم به دل، که یار این است
به خون خود زده ای دست، اگر نگار این است ۱

کف بریدهٔ بی نسبت پرستاران
به بستر تو گل افشانده، خار خار این است ۲

میانهٔ تو و آیینه شد صفای خوشی
میانهٔ من و دل، هر نفس غبار این است ۳

مگر به آن لب شیرین رسد پیام دلم
چو نی حلاوتم از ناله های زار این است ۴

ستم رسیدهٔ اوییم و فارغ است دلش
یکی ز جمله ستم های بی شمار این است ۵

به هر چه دیده گشودیم رفت و داغ بجاست
چمن فروزی گل های اعتبار این است ۶

ز هر که ذائقه گیرد، عوض دهد نعمت
یکی ز بی مزگی های روزگار این است ۷

حزین به صفحهٔ گیتی به یاد دیده وران
نوشتم این دو سه مصرع که یادگار این است ۸