هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصر طبیعت مانند چمن، غنچه، یوسف و خال برای بیان احساسات عمیق و زیباییهای عشق استفاده میکند. شاعر با بهرهگیری از تصاویر شاعرانه و استعارههای غنی، حالات عاشقانه و عرفانی را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۷۴ - نسرین به چمن برندمد گر بدن این است
نسرین به چمن برندمد گر بدن این است
از غنچه صبا دم نزند گر دهن این است ۱
یک دیده جلا یافته از نکهت یوسف
صد دیده کند روشن، اگر پیرهن این است ۲
خال از خم آن زلف نمودی و نهفتی
بنما که جگر خون کن مشک ختن این است ۳
گرد سر آن طره، چمن سیر تذروی
پر میزد و می گفت: غریبان، وطن این است ۴
بی باده حزین از می گفتار تو مستیم
پیمانه بپیما که شراب کهن این است ۵
از غنچه صبا دم نزند گر دهن این است ۱
یک دیده جلا یافته از نکهت یوسف
صد دیده کند روشن، اگر پیرهن این است ۲
خال از خم آن زلف نمودی و نهفتی
بنما که جگر خون کن مشک ختن این است ۳
گرد سر آن طره، چمن سیر تذروی
پر میزد و می گفت: غریبان، وطن این است ۴
بی باده حزین از می گفتار تو مستیم
پیمانه بپیما که شراب کهن این است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۳ - خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت
گوهر بعدی:شماره ۲۷۵ - تو را نمودم و گفتم به دل، که یار این است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
