شماره ۲۹۷ - سحر ز هاتف میخانه ام سروش آمد

سحر ز هاتف میخانه ام سروش آمد
که بایدت به در پیر می فروش آمد ۱

به جان چو خدمت میخانه راکمر بستم
سرم ز مستی آسودگی به هوش آمد ۲

چو ره به گشت گلستان وحدتم دادند
نوای بلبل و زاغم، یکی به گوش آمد ۳

به پای مغبچه گر جان دهم غریب مدان
که خون مشرب یک رنگیم به جوش آمد ۴

برآور از قفس ای بلبل خزان زده سر
که فصل گل شد و ایام عیش و نوش آمد ۵

دگر خموش نشستن به خانه، بی دردیست
که قمری از سر هر شاخ در خروش آمد ۶

سرم به قیصر و خاقان فرو نمی آید
از آن زمان که سبوی میم به دوش آمد ۷

کسی زبان نتواند به راز غیب گشود
جرس به قافلهٔ اهل دل خموش آمد ۸

به دست پیر خرابات توبه کرده حزین
که مست از در میخانه خرقه پوش آمد ۹