شماره ۳۳۹ - با تیغ بازی مژه ات جان که می برد؟

با تیغ بازی مژه ات جان که می برد؟
از چنگ کفر زلف تو، ایمان که می برد؟ ۱

بر کف نهاده ام دل صد چاک خویش را
این شانه را به زلف پریشان که می برد؟ ۲

مشکل کشد دلش به سر کوی عاشقان
این شمع را به خاک شهیدان که می برد؟ ۳

ناز و کرشمه، غمزه، به خون جمله تشنه اند
جان از مصاف شیر شکاران که می برد؟ ۴

عشق آزمود قوّت بازوی خویش را
تا پنجه ای به پنجهٔ مژگان که می برد؟ ۵

در زیر سنگ مانده کفم از فسردگی
پیغام چاک را، به گریبان که می برد؟ ۶

جز من که در گره زده ام اشک و آه را
اخگر به جیب و شعله به دامان که می برد؟ ۷

بوسیده ایم ما لب جان بخش یار را
حسرت به خضر و چشمهٔ حیوان که می برد؟ ۸

گر بشکنیم زیر لب این خوش صفیر را
پیغامی از قفس به گلستان که می برد؟ ۹

شرمنده کرد گریه ام، ابر بهار را
شبنم به شطّ و قطره به عمّان که می برد؟ ۱۰

نبود تو را حریف، کسی در سخن حزین
با خامهٔ تو، گوی ز میدان که می برد؟ ۱۱