شماره ۳۷۱ - ساغر نزنم تا بتوان خون جگر زد

ساغر نزنم تا بتوان خون جگر زد
بر سر نزنم گل، چو توان دست به سر زد ۱

گویا به چمن تند وزیده ست نسیمی
این مرغ گرفتار صفیری به اثر زد ۲

پرداخته بودم ز سواد دو جهان چشم
آن طره ی طرار ، مرا راه نظر زد ۳

بازوی شکارافکن آن غمزه بنازم
تیرش اگر از سینه خطا شد به جگر زد ۴

بنواخت مرا آن لب شیرین به پیامی
صد غوطه فزون تلخی جانم به شکر زد ۵

جانا به نظر خرد مبین دانهٔ اشکم
آتش به جهانی شود از نیم شرر زد ۶

می سوخت حزین را، مژه در راه تو چون شمع
آتش شب هجران تو در دیدهٔ تر زد ۷