شماره ۳۸۲ - طاق میخانهٔ مستان خم ابروی تو بود

طاق میخانهٔ مستان خم ابروی تو بود
صاف پیمانهٔ عرفان، رخ نیکوی تو بود ۱

خسرویها به هوایت دل مسکینم کرد
گنج بادآور من خاک سر کوی تو بود ۲

صبح دیوانه ی آن چاک گریبان می گشت
شب سیه مست خیال خط هندوی تو بود ۳

دلبران در خم زلف تو گرفتار شدند
آفت شیر شکاران، شکن موی تو بود ۴

کار آشفته دلان، راست به ایمای تو شد
شب که محراب دعا قبلهٔ ابروی تو بود ۵

نشئه در طینت می چشم فسون سازت ریخت
ساقی میکده ها نرگس جادوی تو بود ۶

سرو قدّان همه در سایهٔ دیوار تُواند
چشم آهو نگهان محو سگ کوی تو بود ۷

شیشه بودیم که صهبای تو بیرون زد رنگ
دیده بودیم که همراه صبا بوی تو بود ۸

شب که در بتکده نالیدی از اخلاص حزین
حق پرستان همه را گوش به یاهوی تو بود ۹