شماره ۴۰۴ - من شعله ام، به پیرهنم هر که خار کرد

من شعله ام، به پیرهنم هر که خار کرد
در جیب من شکفته تر از گل، بهار کرد ۱

هر خون که کرد چرخ چو مینا به کام من
بیرون ز دل به گریهٔ بی اختیار کرد ۲

غافل زدیم آهی و از ما دلت گرفت
ز آیینه بی خبر نفس ما غبار کرد ۳

در خون کشیم دامن رنگ شکسته را
راز درون پردهٔ دل آشکار کرد ۴

گرد سر خیال تو گردم که از وفا
آسوده دیده و دلم از انتظار کرد ۵

چون کبک مست، خنده به گلزار می زدم
افسرده ام فسردگی روزگار کرد ۶

زین چشم تر حزین چمن آرای کیستی؟
ابر بهار را مژه ات شرمسار کرد ۷