شماره ۴۰۳ - دل بی جهت شکایتی از روزگار کرد

دل بی جهت شکایتی از روزگار کرد
هر کار کرد، یار فراموشکار کرد ۱

از وعدهٔ وصال، غم از دل نمی رود
نتوان به بوی باده علاج خمار کرد ۲

گل گل شکفت داغ تو از دامن دلم
این دشت برق تاخته آخر بهار کرد ۳

می کرد کاش چارهٔ بی تابی مرا
مشّاطه ای که زلف تو را تابدار کرد ۴

از دل نمی رود به وصال ابد برون
خونی که در دلم ستم انتظار کرد ۵

با بی قراری دل عاشق چه می کند؟
حسنی که آب آینه را موج دار کرد ۶

در دیده بس که برق نگاه تو گرم بود
اشک مرا به دامن مژگان شرار کرد ۷

یاد تو بس که می گذرد گرم از دلم
چون برگ لاله سینهٔ من داغدار کرد ۸

هرگز خدنگ چرخ ز صیدی خطا نشد
این حلقهٔ کمان چقدرها شکار کرد ۹

موج تبسّم خوش آن غنچه لب حزین
داغ دل مرا گل صبح بهار کرد ۱۰