هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصری مانند زلف، دل، ساقی، بادهٔ عشق، و محبت استفاده کرده است. شاعر از درد عشق، حسرت، و ناکامی‌های عاطفی سخن می‌گوید و به مفاهیمی مانند صبح محشر و فیض عرفانی نیز اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'تیغ غمزه' و 'آتشم در جام کردند' ممکن است نیاز به درک عمیق‌تری از ادبیات داشته باشند.

شماره ۴۱۳ - سر زلفی به عالم دام کردند

سر زلفی به عالم دام کردند
دل رم خوردگان را، رام کردند ۱

چه جانها سوختند از داغ حسرت
که تیغ غمزه، خون آشام کردند ۲

دلم را داد ساقی بادهٔ عشق
دربن بزم، آتشم در جام کردند ۳

سحر خیزان صفای صبح محشر
از آن چاک گریبان وام کردند ۴

کجا، پیش که یارب می توان گفت
که خود کامان مرا ناکام کردند؟ ۵

دلم را گلرخان، کشور پناهان
خرابات محبت، نام کردند ۶

حزین یک رشحه از فیض عراقی ست
نخستین باده کاندر جام کردند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۱۲ - کف چون تهی ست جوهر انسان چه می کند؟
گوهر بعدی:شماره ۴۱۴ - اشکم نمک به دامن ناسور می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.