هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصری مانند زلف، دل، ساقی، بادهٔ عشق، و محبت استفاده کرده است. شاعر از درد عشق، حسرت، و ناکامیهای عاطفی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند صبح محشر و فیض عرفانی نیز اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'تیغ غمزه' و 'آتشم در جام کردند' ممکن است نیاز به درک عمیقتری از ادبیات داشته باشند.
شماره ۴۱۳ - سر زلفی به عالم دام کردند
سر زلفی به عالم دام کردند
دل رم خوردگان را، رام کردند ۱
چه جانها سوختند از داغ حسرت
که تیغ غمزه، خون آشام کردند ۲
دلم را داد ساقی بادهٔ عشق
دربن بزم، آتشم در جام کردند ۳
سحر خیزان صفای صبح محشر
از آن چاک گریبان وام کردند ۴
کجا، پیش که یارب می توان گفت
که خود کامان مرا ناکام کردند؟ ۵
دلم را گلرخان، کشور پناهان
خرابات محبت، نام کردند ۶
حزین یک رشحه از فیض عراقی ست
نخستین باده کاندر جام کردند ۷
دل رم خوردگان را، رام کردند ۱
چه جانها سوختند از داغ حسرت
که تیغ غمزه، خون آشام کردند ۲
دلم را داد ساقی بادهٔ عشق
دربن بزم، آتشم در جام کردند ۳
سحر خیزان صفای صبح محشر
از آن چاک گریبان وام کردند ۴
کجا، پیش که یارب می توان گفت
که خود کامان مرا ناکام کردند؟ ۵
دلم را گلرخان، کشور پناهان
خرابات محبت، نام کردند ۶
حزین یک رشحه از فیض عراقی ست
نخستین باده کاندر جام کردند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱۲ - کف چون تهی ست جوهر انسان چه می کند؟
گوهر بعدی:شماره ۴۱۴ - اشکم نمک به دامن ناسور می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.