شماره ۴۱۶ - لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند

لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند
عبیر خطّ تو خون در دل بهار کند ۱

خراب نرگس شوخت شدم که از نگهی
سراسر دو جهان را کرشمه زار کند ۲

رود چو موج ز دستش، عنان خودداری
خرام ناز تو آن را که بی قرار کند ۳

گسست در خم زلفت کمند تدبیرم
تو را به من کشش دل مگر دچار کند ۴

گیاه خشک، بهار و خزان چه می داند؟
دگر چه با من افسرده، روزگار کند؟ ۵

هنوز کوتهی دست آرزو باقیست
ز خون کشته من، تیغش ار نگار کند ۶

ز خار خارِ گلی آشیان من قفس است
زمانه با دل تنگم، دگر چکار کند؟ ۷

خوش آن خزان زده بلبل که در فراق چمن
ز چاک سینهٔ خود گشتِ لاله زار کند ۸

سپهر با همه سامان ترکتاز، حزین
حذر ز ناوک آن طفل نی سوار کند ۹