شماره ۴۲۶ - کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید

کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید
نارسا طالع چاکی که به دامان نرسید ۱

دل بر آن شبنم لب تشنه مرا می سوزد
که به سرچشمهٔ خورشید درخشان نرسید ۲

تا به پای علم دار نیاوردش عشق
سر شوریدهٔ منصور به سامان نرسید ۳

شمع بالین من خسته شد آن گاه رخش
کز ضعیفی نگهم تا سر مژگان نرسید ۴

چشم دارم که رسد گریهٔ مستانه به داد
گر به سرمنزل ما سیل بهاران نرسید ۵

دیده دیری ست که در راه غبار در توست
نکهت مصر سفر کرد و به کنعان نرسید ۶

من گرفتم به قفس تن زنم از دوری گل
چون ننالم که فغانم به گلستان نرسید؟ ۷

نگه عجز عجب قوّت تقریری داشت
این ستم شد که به آن چشم سخندان نرسید ۸

نفس صبح قیامت علم افراشت حزین
شب افسانهٔ ما خوش که به پایان نرسید ۹