شماره ۴۶۶ - تا سرو را هوای قدت سرفراز کرد

تا سرو را هوای قدت سرفراز کرد
پا از گلیم ناز چو زلفت دراز کرد ۱

پیچید بوی جان، به دماغ دلم ز دور
مشاطهٔ صبا سرِ زلفت چو باز کرد ۲

کونین را چو مردم چشمم به خون نشاند
آه این چه نغمه بود که عشق تو ساز کرد؟ ۳

چشمت به یک کرشمه به روی دلم گشود
هر در که بخت بر رخ جانم فراز کرد ۴

زاهد به ذوق سجدهٔ محراب ابروبت
در کعبه رو به قبلهٔ کویَت نماز کرد ۵

محمود را چو قطع تعلّق شد از حیات
پیوند جان به رشتهٔ زلف ایاز کرد ۶

با ابروی تو پشت به پشت است در جفا
چشمت که دست فتنه در آغوش ناز کرد ۷

چون جان برد ز شست نگاهت دل حزین ؟
نتوان ز زخم تیر قضا احتراز کرد ۸