شماره ۴۸۷ - آب و رنگی به چمن فیض گلستان تو داد

آب و رنگی به چمن فیض گلستان تو داد
غنچه را جام شکفتن، لب خندان تو داد ۱

بامدادان نکنم پاره گریبان، چه کنم؟
سینه ی صبح نشانی ز گریبان تو داد ۲

عمرها در طلب چشمهٔ حیوان بودم
خضر شد خط و سراغم به زنخدان تو داد ۳

خنده بر صبح زدی عشرت هر روزهٔ من
سر به جانم غم عالم، شب هجران تو داد ۴

کرده سرمست زلالی می ریحانی تو
نم فیضی به سفالم خط ریحان تو داد ۵

شور سودا به سرم زلف پریشان تو ریخت
پیچ و تابی به سرم ، طرّه پیچان تو داد ۶

می دمد از قلمت صور سرافیل حزین
محشر، آشوب خود امروز به دیوان تو داد ۷