هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از آمدن بهار و تغییرات طبیعت سخن میگوید. شاعر با توصیف نسیم بهاری، رقص گلها و درختان، و بوی می، فضایی شاد و روحنواز را ترسیم میکند. همچنین، اشارهای به زاهد و صوفی دارد و از دوری از ریا و سالوس سخن میگوید. در پایان، از ناپدید شدن ابرهای بهاری و جستوجوی دردانهٔ دل یاد میکند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، اشارهای به «بوی می» دارد که ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۴۹۱ - نسیم حالت آور، پای کوبان، تردماغ آمد
نسیم حالت آور، پای کوبان، تردماغ آمد
به دل ها ذوق دست افشانی گل های باغ آمد ۱
کدوی خشک زاهد را، دماغ از بوی می تر شد
بحمدالله که آب رفته، ما را در ایاغ آمد ۲
رگ برق قدح، ره می زند خلوت گزینان را
بشارت، زاهد گم کرده ایمان را چراغ آمد ۳
بیا صوفی ببین وجد گل و رقص درختان را
برآ از خرقهٔ سالوس زاهد، فصل باغ آمد ۴
حزین ، از قطره ریزی تا نمانده ست ابر آذاری
مگر دردانهٔ دل را توانی در سراغ آمد ۵
به دل ها ذوق دست افشانی گل های باغ آمد ۱
کدوی خشک زاهد را، دماغ از بوی می تر شد
بحمدالله که آب رفته، ما را در ایاغ آمد ۲
رگ برق قدح، ره می زند خلوت گزینان را
بشارت، زاهد گم کرده ایمان را چراغ آمد ۳
بیا صوفی ببین وجد گل و رقص درختان را
برآ از خرقهٔ سالوس زاهد، فصل باغ آمد ۴
حزین ، از قطره ریزی تا نمانده ست ابر آذاری
مگر دردانهٔ دل را توانی در سراغ آمد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۹۰ - خوشا دمی که مرا دیده از غبار برآید
گوهر بعدی:شماره ۴۹۲ - پیمانه، گرد کلفت صد ساله می برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.