شماره ۵۰۵ - دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند

دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند
در میان تاول آواره بیابانی چند ۱

در ره شوق، من و سینه ی نالان جرس
عرضه کردیم به هم چاک گریبانی چند ۲

من و مینای می و شمع، ز خونین جگری
می نماییم به هم دیدهٔ گریانی چند ۳

می زند مشک، به داغ دل ما منتظران
شکن آموزی آن طرّه، به پیمانی چند ۴

داستان غم دل را گل اگر گوش کند
من و بلبل بسراییم به دستانی چند ۵

زخم بر پیکر صد پاره ام از گل بنشست
می فروشم به گلستان لب خندانی چند ۶

چشم و دل زآینه و آب مرا پاکتر است
پرده پوشی مکن از ما دو سه عریانی چند ۷

زان شهیدان که خدنگ تو به جان پروردند
کف خاکی به جهان مانده و پیکانی چند ۸

توکه با طرّه آشفته نمی پردازی
خبرت کی بود از حال پریشانی چند؟ ۹

نیست داغت به دل از لاله عذاران، زاهد
خبری می شنوی ز آتش سوزانی چند ۱۰

جیب پیراهن خود گل زده چاک و تو حزین
در ته خرقه ناموس به زندانی چند؟ ۱۱