شماره ۵۱۵ - خوش آنکه یار، کله گوشهٔ وفا شکند

خوش آنکه یار، کله گوشهٔ وفا شکند
صف کرشمه، نگه های آشنا شکند ۱

به دیر و کعبه نماند درست پیمانی
به دوش و بر اگر آن طرّهٔ دوتا شکند ۲

شکسته رنگی عشقم رسیده تا جایی
که شرم چهرهٔ من، رنگ کهربا شکند ۳

برآورد به تماشا، سر از دریچه مهر
چو من به دامن عزلت کسی که پا شکند ۴

کمال دولتم از عشق گشته سکّه به زر
ز رنگ کاهی من، نرخ کیمیا شکند ۵

به چاره عقدهٔ دل در میان منه ترسم
که مفت، ناخن فکر گره گشا شکند ۶

فلک به دردکشان، سنگ فتنه می بارد
دنی چو مست شود کاسهٔ گدا شکند ۷

چنین که می نگرم خون عالمیست هدر
رواج جور تو، بازار خون بها شکند ۸

رخ فرنگ تو ایمان به رو نماگیرد
شراب رنگ تو ناموس پارسا شکند ۹

خموشی تو از آن شکوه خوشتر است حزین
که زلف آه تو را بخت نارسا شکند ۱۰