شماره ۵۱۶ - چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند

چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند
از قافلهٔ اشک فراتر قدمی چند ۱

حیف است تن و جان شود از وصل حجابت
تا کی به میان فاصله بینی عدمی چند؟ ۲

غم می دهد از هر طرفی عرض، سپاهی
کو پرچم آهی که طرازم علمی چند؟ ۳

تا وادی شیبم ز کجا سر به در آرد
طی کرده ام از کوچهٔ تن، پیچ و خمی چند ۴

ناموس مسلمانیم ای یأس نگهدار
بر طاق دلم چیده تمنّا، صنمی چند ۵

نو کیسه گمان کرده همانا مژه ما را
کز پارهٔ دل ریخت به دامان درمی چند ۶

نوک قلمم کند شد از موی شکافی
بس شانه زدم زلف پریشان رقمی چند ۷

در وادی گفتار، ز ما پیشتری نیست
این راه سپردیم به پای قلمی چند ۸

محروم حزین ، از در دل کس نتوان کرد
در دامن دریوزه کنان ریز غمی چند ۹