شماره ۵۷۲ - آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش

آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش
چون صبح پیرهن چاک، چون شمع طرّه بر دوش ۱

از تاب باده چون گل، شبنم فشان ز عارض
و ز لعل ساده چون مل، سیلاب طاقت و هوش ۲

گیسوی مشک فامش، پیوند با رگ جان
شمشاد خون خرامش، با شور حشر همدوش ۳

طغرای خطّ سبزش، کان مصحفی ست ناطق
پیدا چو عکس طوطی زآیینهٔ بناگوش ۴

افغان شب نشینان، افسانه سنج نازش
پیمانه ی صبوحی، از خون عاشقان نوش ۵

از تاب جعد پر فن، دام بت و برهمن
خون وفا به گردن، زنّارکفر بر دوش ۶

پروای دل نداری، خون شد ز بیقراری
دستی نمی گذاری بر سینه های پرجوش ۷

گفتم فدای نامت، جان به لب رسیده
ای آهوی رمیده، غارتگر دل و هوش ۸

خواهم ز یاری بخت، راهم فتد به کویت
تا وقت بازگشتن، دل را کنم فراموش ۹

از تیر غمزهٔ او، بسمل جگر بر آذر
وز یاد جلوهٔ او بلبل چمن فراموش ۱۰

گفتا حزین ندانی آیین جان فشانی
درکوی بی نشانی، بنشین و هرزه مخروش ۱۱