شماره ۸۲۵ - لوح دل را اگر از نقش دوبی ساده کنی

لوح دل را اگر از نقش دوبی ساده کنی
خاطر از خانقه و میکده آزاده کنی ۱

هر سر خار بیابان شجر طور بود
دیده گر آینه حسن خداداده کنی ۲

در خرابات به یک ساغر می نستانند
تکیه تا چند به این خرقه و سجاده کنی؟ ۳

چون صراحی همه مقبول مغان می گردد
سجده ای چند که در پای خم باده کنی ۴

ای که خنگ فلکت زیر رکاب شرف است
چه شود گر نظری جانب افتاده کنی؟ ۵

تو به این حوصله، با عشق ستیزی هیهات
دل مگر درخور خیل غمش آماده کنی ۶

چه کم از قدر تو ای خسرو خوبان گردد
گر نگاهی به حزین دل و دین داده کنی؟ ۷