شماره ۸۳۴ - زان نور دیده، شد مژهٔ خون فشان تهی

زان نور دیده، شد مژهٔ خون فشان تهی
از طایر مراد مباد آشیان تهی ۱

رشک محبتم نگذارد نفس کشم
دل از حدیث شوق پر است و زبان تهی ۲

ترسم رَوَد زِ یاد تو یکباره نام ما
ازکین ما مکن دل نامهربان تهی ۳

خوش ظاهرند زاهد بی مغز و جوزِ پوچ
بیرون پر از فریب، ولیکن میان تهی ۴

ساقی بیا به یک دو سبو دست ما بگیر
داریم ساغری، چو کف عاشقان تهی ۵

نی را نوا نماند و جرس را صدا گرفت
ما را نشد ز ناله حزین ، استخوان تهی ۶