شماره ۸۴۹ - نگذاشت نی به هوشم، از نالهٔ رسایی

نگذاشت نی به هوشم، از نالهٔ رسایی
بیگانه ام ز خود کرد، آواز آشنایی ۱

در باغ می سراید، هر مرغ با نوایی
دارد دم بهاران، پیغام آشنایی ۲

گویند کیست در شهر، غارتگر شکیبت
سروی ست سرفرازی، شوخی ست خوش ادایی ۳

گرگان یوسف جان، ابنای روزگارند
مردیم از غریبی، ای بی کسی کجایی؟ ۴

بازوی زال دنیا، چند افکند به خاکت؟
بی درد، پشت دستی، نامرد، پشت پایی ۵

دامن کشان گذر کرد، یار از سر مزارم
ای ناله های و هویی، ای گریه های هایی ۶

تا آب رفتهٔ جان بازآوری به جویم
قاصد بگو حدیثی، از لعل جانفزایی ۷

از خون دیده در عشق، ساقی پر است جامم
یا حبّذا نعیمی، فی جنهٔ الولایی ۸

گفتی حزین بیدل، با دوریم بسازد
الصّبرُ منک صعب یا منتهی منایی ۹