شماره ۸۹۱ - بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی

بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی
حاجت نبود تربت ما را به چراغی ۱

گر خشک لبم، بادهکش ساغر عشقم
دل را به لب، از هرگل داغی ست ایاغی ۲

کیفیت صهباست به جام سخن من
ای باده گساران، برسانید دماغی ۳

راه سر آن چشمه که گم کرد سکندر
ما تا در میخانه رساندیم سراغی ۴

از تربت ما می گذرد یار، سبکبار
ای بارکشان غم دل، لابه و لاغی ۵

شمعی که نه در پرتو رخسار تو سوزد
در دیدهٔ پروانه نماید، پر زاغی ۶

وصل ار نبود، راه خیال تو نبسته ست
باز است به روی دل تنگم، در باغی ۷

داغ دل ما، از نفس گرم شکفته ست
ای لاله، تو افروختهای دامن راغی ۸

پرسی چه ز آتشکدهٔ عشق، حزین را؟
زاهد، تو به راحتکدهٔ کنجِ فراغی ۹