شمارهٔ ۶ - قطعه دربارهٔ صبر و شکیبایی

شب گذشته، فتادم به خاک کوچهٔ غم
هزار مرحله، ز آرامگاه راحت دور ۱

دلی دیار محبّت، تنی خراب ستم
لبی محیط شکایت، سری لبالب شور ۲

ز گریه هر رگ مژگان چو ابر دریابار
ز ناله هر سر مو، گشته بود محشر صور ۳

گسسته تار امیدم فلک به زور ستم
شکسته جام مرادم فلک به سنگ فتور ۴

که ناگهان، سرم از خاک برگرفت کسی
که بود گرد رهش توتیای دیدهٔ حور ۵

شمیم گلشن کویش، عبیر جیب وفا
نسیم پرتو لطفش چراغ بزم حضور ۶

به مژده گفت:که ای خانه زاد خسرو عشق
خرابهٔ دلت از فیض دوستی معمور ۷

چنین که هر قلم استخوانت ناله سراست
مدار، کلک بلاغت شعار را معذور ۸

به گریه گفتمش، ای مونس شکسته دلان
به روزگارتو، ویرانهٔ وفا معمور ۹

سخن چگونه سرایم؟ نفس چگونه کشم؟
دلم پر آتش و چشمم پر آب و بختم شور ۱۰

نهفته گفت به گوش دلم که ناله خطاست
اگر شکور نیی، در بلیّه باش صبور ۱۱