شمارهٔ ۳۹ - اژدها

ایّام، گرسنه اژدهایی ست
کاو راست نواله، مغز آدم ۱

گشته ست به خون مردمی سرخ
این اشقر دیوزاد را، دم ۲

این تیشهٔ نخل میوه افشان
نگذاشت به ریشهٔ وفا، نم ۳

ابنای زمان به رتبه پیش اند
از ابن زیاد و ابن ملجم ۴

آفاق گرفته، ظلمت جهل
کو صبح، که از صفا زند دم؟ ۵

چون سلسله، در نطاق پرخاش
مشتی سفله، فتاده درهم ۶

از مادر روزگار بی مهر
با حقد و نفاق، زاده توام ۷

دور است، سلامت از لقاشان
شد ترک سلام، شقِّ اسلم ۸

کو نوح و دعای چشمه زایش؟
واجب شده، شست وشوی عالم ۹