شمارهٔ ۴۰ - مطایبه

پرسید دوش ساده دلی از من این سخن
با سینهٔ پرآتش و با دیدهٔ پرآب ۱

کاندر زمانه هر چه بود، نیست بی سبب
خواه آشکار جلوه کند، خواه در حجاب ۲

این معنی ازکجا زده سر، در تعجبم
کابنای هند، جملگی از شیخ تا به شاب ۳

یکباره، بعد حادثهٔ جان گسل که شد
از التهاب آتش آن، سینهها کباب ۴

چون کلک کجروی که ز مِسطر بدر رود
گردیده اند یک قلم، از جادهٔ صواب ۵

زین گوشمال حادثه، گشتند گنده تر
مانند فضله ای که فتد بر وی آفتاب ۶

گفتم درین سوال که کردی شگفت نیست
در کسوت مثال، کنم روشنت جواب ۷

چون قحبه، سر زکوی خرابات برکند
یکبارگی نیفکند اوّل ز رخ نقاب ۸

گاهی حیا به خاطرش آید، گهی حذر
در نیم شب، زند به حریفان می و رباب ۹

امّا فتاد چون به کف شحنه و عسس
گردد خلاص اگر، زخم و پیچ احتساب ۱۰

آسوده خاطر است ز اندیشهٔ جهان
دیگر حریف او نتوان شد به هیچ باب ۱۱