هوش مصنوعی: شاعر از بی‌قدری در روستا و ارزشمندی در مصر می‌گوید و از تنهایی در غربت و دوری از یاران شکایت دارد.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق غربت، تنهایی و حسرت نیاز به درک عاطفی و تجربه زندگی دارد که معمولاً برای کودکان قابل درک نیست.

شماره ۲۱۵ - گر قدر به روستا نمی دارندم

گر قدر به روستا نمی دارندم
در مصر معظّمان خریدارندم ۱

تنها شده ام کنون درین غربتگاه
یاران به دیار خویش بسیارندم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۱۴ - پیش کرمت دست تهی آوردم
گوهر بعدی:شماره ۲۱۶ - تا کی گل عیش در چمنها جویم؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.