هوش مصنوعی:
این متن بیانگر درد و رنج ناشی از بیمهری و حسرت است. شاعر از داغ دل، حسرتهای ناکام و احساس تنهایی سخن میگوید و با تصاویری مانند چراغ مرده، گل حسرت، صحرای شوریده و مزار خشک زاهد، حالات درونی خود را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و تصاویر شاعرانهای است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسرت و تنهایی نیاز به بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
شماره ۱۳۲ - ز بی مهریّ او، داغم چراغ مرده ای دارد
ز بی مهریّ او، داغم چراغ مرده ای دارد
گل حسرت کشی، نه خورده ای، نه برده ای دارد ۱
نه تنها صرصر فریاد من، شوریده صحرا را
چو دریا چشم پرشورم، نمک پرورده ای دارد ۲
به خاک من گذرکن، تا ببینی لاله زاری را
مزار خشک زاهد، سبزهٔ پژمرده ای دارد ۳
گل حسرت کشی، نه خورده ای، نه برده ای دارد ۱
نه تنها صرصر فریاد من، شوریده صحرا را
چو دریا چشم پرشورم، نمک پرورده ای دارد ۲
به خاک من گذرکن، تا ببینی لاله زاری را
مزار خشک زاهد، سبزهٔ پژمرده ای دارد ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۱۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - آتشکده ای در جگر سوخته دارم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - شوریده سرم، طرهٔ پیچان تو دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
